| Dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 5 stycznia 1961, Wrocław |
| Zawód | saksofonista jazzowy; kompozytor; pedagog |
| Wykształcenie | Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu |
| Instrumenty | saksofon tenorowy, sopranowy, altowy, barytonowy |
| Funkcje | dyrektor Sinfonia Iuventus (2018–2024) |
| Wybrane płyty | Take One; Bogurodzica; Reference; Salve Regina; Sanctus, Sanctus, Sanctus |
Piotr Milwiw-Baron jest znany jako lider projektów jazzowych, autor kilkunastu autorskich albumów i aktywny pedagog. Zdobywał nagrody solowe na festiwalach i nagrał około sto płyt z różnymi muzykami, także z artystami amerykańskimi.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 5 stycznia 1961 we Wrocławiu. Jest synem Adama Barona, lekarza i pisarza pochodzącego ze Lwowa, oraz aktorki Marleny Milwiw. Ukończył studia w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu.
Kariera muzyczna
Debiutował w 1977. W 1978 został wyróżniony jako solista na festiwalu Jazz nad Odrą, a w 1980 zdobył tam drugą nagrodę. W 1984 otrzymał solistyczne Grand Prix na festiwalu Jazz Aldia w San Sebastián w Hiszpanii.
Wziął udział w nagraniu około stu płyt, współpracując między innymi z Artem Farmerem, Eddiem Hendersonem, Victorem Lewisem i Johnem Hicksem. Jest autorem kilkunastu autorskich przedsięwzięć studyjnych i koncertowych, wśród nich albumy takie jak Take One (1995), Bogurodzica (2000), Reference (2004) nagrany w Nowym Jorku oraz Salve Regina (2007) nagrany w Pasadenie z udziałem amerykańskich instrumentalistów.
Współpraca, projekty i nagrania
W 1998 pełnił funkcję koncertmistrza altowych saksofonów w orkiestrze EBU Big Band w Sztokholmie. Brał udział w projektach łączących jazz z muzyką poważną, między innymi w seriach „Monady” Cezarego Duchnowskiego, w poemacie symfonicznym „Sceny z Macondo” Jacka Niedzieli-Meiry oraz w suicie „Looking for Balance” Krzysztofa Herdzina.
Był współzałożycielem Traveling Birds Quintet. Obecnie prowadzi trio, kwartet i kwintet oraz współpracuje z czołowymi europejskimi zespołami jazzowymi, między innymi z grupą Piotra Wojtasika i Jaromirem Honzakiem.
Działalność pedagogiczna i publicystyczna
Uczył saksofonu, harmonii jazzowej oraz improwizacji w Instytucie Jazzu Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie, we Wrocławskiej Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej oraz na Kierunku Jazz IKSM Uniwersytetu Zielonogórskiego. Prowadził otwarte wykłady i warsztaty na uczelniach i festiwalach w USA, Turcji, Austrii, Czechach, na Ukrainie oraz w wielu miastach Polski.
Od 1994 do 2011 prowadził autorski program w Polskim Radio Wrocław, a od 2012 prowadzi program w radioJAZZ.fm. Jest recenzentem i publicystą, autorem kilkunastu publikacji naukowych. W latach 2015–2018 pracował w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako doradca podsekretarza stanu i zastępca dyrektora departamentu. Wszedł w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich w 2025 roku.
Praca zarządcza
Od września 2018 do listopada 2024 pełnił funkcję dyrektora Polskiej Orkiestry im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus. Z tej pozycji został odwołany 22 listopada 2024 przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego z powodu naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych i ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi.
Nagrody i wyróżnienia
Od ćwierćwiecza zajmuje miejsce w ścisłej czołówce ankiety „Jazz Top” magazynu „Jazz Forum”; w 2015 wygrał tę ankietę w kategorii saksofonu barytonowego. Był nominowany do nagrody Fryderyk jako muzyk roku w 2000, 2004 i 2009. Dwie jego płyty — Bogurodzica i Sanctus, Sanctus, Sanctus — otrzymały nominacje w kategorii płyta roku.
Został artystą firmowym firm Cannonball Musical Instruments, Drake Mouthpieces i D’Addario Woodwinds. Z okazji trzydziestolecia pracy artystycznej otrzymał Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Honorową Odznakę Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. W 2018 uhonorowano go Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Dyskografia (wybrane albumy)
Do jego autorskich płyt należą między innymi:
Take One (1995), Tango (1996), Blue Rain (1997), Bogurodzica (2000), Reference (2004), Salve Regina (2007), Sanctus, Sanctus, Sanctus (2008), Kaddish (2011), Jazz na Hrade (2012), Wodecki Jazz (2019).
Życie prywatne
Jest ojcem dwóch muzyków: Aleksandra Milwiw-Barona, gitarzysty i kompozytora z zespołu Afromental, oraz Adama Milwiw-Barona, multiinstrumentalisty grającego między innymi na trąbce w zespole Pink Freud.
