Abraham Ascher — amerykański historyk specjalizujący się w Rosji

Abraham Ascher urodził się w rodzinie żydowskiej mieszkającej we Wrocławiu. Zyskał międzynarodową renomę jako badacz dziejów Rosji przełomu XIX i XX wieku oraz jako autor prac o losach żydowskiej społeczności Breslau pod nazizmem.

Życiorys i wykształcenie

Pochodził z rodziny galicyjskich Żydów, która w 1920 roku osiedliła się we Wrocławiu i prowadziła sklep przy obecnej ulicy Grabiszyńskiej 2. Jego rodzicami byli Jakob i Feiga Ascher. Po dojściu do władzy w Niemczech narodowych socjalistów rodzina zaczęła stopniowo emigrować; Abraham Ascher opuścił Wrocław z matką w lipcu 1939 roku i wyjechał do Anglii, a w 1943 roku przybył do Nowego Jorku, gdzie mieszkał jego ojciec.

W 1950 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Ukończył studia historyczne: licencjat na City College w 1950 roku, magisterium na Columbia University w 1951 roku oraz doktorat (Ph.D.) na tej samej uczelni w 1957 roku. W życiu prywatnym ożenił się 29 czerwca 1958 roku i miał troje dzieci: Deborah, Rachel i Stephena.

Kariera akademicka i zawodowa

W latach 1950. pełnił różne role dydaktyczne i badawcze. Przygotowywał niezależne scenariusze radiowe dla Voice of America w 1952 roku. Pracował w Rutgers University jako instruktor w 1956–57 oraz w Stony Brook University jako adiunkt historii w 1958–60.

Związał się z Brooklyn College, gdzie był instruktorem w latach 1953–1957, adiunktem w latach 1960–1964, profesorem nadzwyczajnym w latach 1965–1970, a od 1970 roku był profesorem historii. Pełnił funkcję przewodniczącego wydziału w latach 1974–1976. W latach 1957–58 pracował w Departamencie Stanu USA jako analityk badań dotyczącym międzynarodowego komunizmu. W 1976 roku objął stanowisko dyrektora w National Endowment for the Humanities – Division of Education Programs.

Główne publikacje i tematy badań

Ascher skoncentrował badania na historii Rosji, ze szczególnym uwzględnieniem wydarzeń prowadzących do i następujących po rewolucji 1905 roku. Wykonał obszerne kwerendy w pamiętnikach, archiwach oraz gazetach, co posłużyło do szczegółowego opisu wydarzeń z lat 1903–1907. Efektem tych badań jest dwutomowa monografia „Rewolucja 1905 roku”, opublikowana jako tom I (1988) i tom II (1992).

Do innych ważnych prac należą monografia o Pawle Aksielrodzie (1972), studium o P. A. Stołypinie (2002), krótka historia rewolucji z 1905 roku (2004) oraz prace dotyczące żydowskiej społeczności Breslau, w tym A Community under Siege. The Jews of Breslau under Nazism (2007) i jego przekład polski z 2009 roku. W 2012 roku opublikował Was Hitler a Riddle? Western Democracies and National Socialism.

„Chociaż zawarłem w tej pracy doświadczenia mojej najbliższej rodziny podczas okresu nazistowskiego, książka opiera się przede wszystkim na kwerendzie publikowanych i niepublikowanych źródeł... archiwum żydowskiej gminy we Wrocławiu, które – ku mojemu zaskoczeniu – przetrwało prawie nienaruszone.”

Nagrody i wyróżnienia

W trakcie kariery otrzymał szereg stypendiów i grantów badawczych. Był członkiem programu Rockefeller Foundation w latach 1963–1964 oraz otrzymał letnie stypendium Hoover Institution w 1965–1966. W 1966 roku uzyskał stypendium Fundacji im. Friedricha Eberta.

Otrzymał także wsparcie Amerykańskiej Rady Towarzystw Naukowych w latach 1968–1969 oraz stypendium Rosyjskiego Centrum Badawczego Uniwersytetu Harvarda w tym samym okresie. Dostał grant Amerykańskiego Towarzystwa Filozoficznego w 1973 roku, stypendium City University of New York w 1973, a w 1974–1975 był starszym członkiem National Endowment for the Humanities. W późniejszych latach uzyskał granty badawcze Earhart Foundation w 1998, 2000 i 2001 roku.

Jego syn Stephen L. Ascher jest współprzewodniczącym firmy zajmującej się postępowaniem sądowym i egzekucją papierów wartościowych.