| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andreas Aurifaber |
| Data urodzenia | 1512 (1514?) |
| Miejsce urodzenia | Wrocław |
| Data śmierci | 12 grudnia 1559 |
| Miejsce śmierci | Królówiec (Królewiec) |
| Zawód | lekarz, wykładowca, rektor, działacz reformacyjny |
| Wykształcenie i stanowiska | |
| Studia | Uniwersytet w Halle i Wittenberdze (1527–1534); uniwersytet w Padwie (uzupełnienie 1544) |
| Uczelnie | Szkoła Mariacka w Gdańsku; Gimnazjum Akademickie w Elblągu; Uniwersytet w Królewcu |
| Funkcje na Uniwersytecie | profesor medycyny i fizyki; rektor w latach 1551, 1553, 1558 |
| Rodzina | |
| Ojciec | Valentin Goldschmidt |
| Matka | Ursula Kirstein |
| Bliższa rodzina | brat: Joannes Aurifaber (1517–1568) |
Andreas Aurifaber wywodził się z mieszczanina wrocławskiego Valentina Goldschmidta i Ursuli Kirstein. Po studiach medycznych uzyskał tytuł magistra i związał karierę z nauczaniem oraz praktyką lekarską na obszarze Prus Książęcych.
Życiorys i wykształcenie
W latach 1527–1534 Aurifaber studiował medycynę na uniwersytetach w Halle i Wittenberdze, gdzie otrzymał tytuł magistra. W 1544 roku uzupełniał kształcenie medyczne na Uniwersytecie Padewskim; koszty studiów pokrył władca Prus Książęcych, Albrecht Hohenzollern.
Przed wyjazdem do Padwy pełnił funkcje kierownicze w szkolnictwie miejskim: był rektorem Szkoły Mariackiej w Gdańsku od 1539 roku oraz Gimnazjum Akademickiego w Elblągu od 1541 roku. Jego rodzinna więź ze środowiskiem teologicznym potwierdza brat Joannes Aurifaber, znany teolog protestancki.
Kariera naukowa i działalność w Królewcu
Po powrocie do Prus Aurifaber został przybocznym lekarzem księcia Albrechta, objął stanowisko profesora medycyny i fizyki na Uniwersytecie w Królewcu oraz sprawował urząd lekarza miasta Królewca. Na uczelni pełnił funkcję rektora trzykrotnie — w latach 1551, 1553 i 1558.
W 1550 roku ożenił się z córką luterańskiego teologa Andreasa Osiandra. Związek rodzinny sprowadził go do udziału w sporach wokół poglądów Osiandra; w 1554 roku, jako rektor Uniwersytetu w Królewcu, usunął z uczelni przeciwników Osiandra.
Publikacje i badania
W 1551 roku Aurifaber opublikował pracę poświęconą bursztynowi pod tytułem Succini historia, uznawaną za pierwszą światową monografię tej żywicy kopalnej. Do innych jego prac należą "Annotationes in Phaemonis libellum de cura canum" (Wittenberga 1545) oraz wydany pośmiertnie zbiór "Consilia et epistolae Cratonis" (Frankfurt 1671).
Badania i wydawnictwa Aurifabera były na tyle istotne, że stały się przedmiotem monografii naukowej współczesnego badacza: И. А. Полякова opublikowała pracę dotyczącą Aurifabera i jego "Istorii jantarja" (wydanie 2, Kaliningrad 2013).
Zmarł 12 grudnia 1559 w Królewcu.
